Üniversite hayatının bana birçok ilki yaşatacağını biliyordum. Onlardan biride sahneye çıkmak olacakmış. Akdeniz Üniversitesi Atatürk Düşünce Topluluğu tarafından organize edilen şiir dinletisinde Betat olarak iki arkadaş yer aldık. Normalde samimi olduğum tek bir kişiye bile şarkı söylemek, şiir okumaktan utanan ben, hatırı sayılır bir kalabalığa şiir okudum. Hem de bir tane değil, üç tane! İlk tecrübemde üç tane şiir okumak… Biraz cesaret ister tabi? Şiirleri seçerken hiç zorlanmadım. Bir tane kendi yazdığım şiiri seslendirdim: Juliet, Nazım Hikmet’ten Mavi Gözlü Dev ve Özdemir Asaf’tan Lavinya… Şiirlerin fon müzikleri çok hoştu, Mavi Gözlü Dev ve Lavinya şiirlerinde akapella ve neyiyle bana eşlik eden arkadaşım vardı. Juliet için Yiruma’dan River Flows in You… Başka bir arkadaşımın tavsiyesi üzerine kullandım.
Sahneyi aydınlatan o sert ışığın altında elimde mikrofonla, çoğu anlarda gözlerimi kapatarak, soğuk bir sakinliğe bürünerek, sesimin titrememesi için çabalarken, aslında “yapamayacağım” hissinin ne kadar basit kaldığını hissettim. İlk mısradan sona kadar apayrı bir dünyaya girip çıkıyordum. Şiir bittikten sonraki o alkış seslerinin etkisiyle seyirciyi selamlamamla kulise kaçmam bir oluyordu. Diğer arkadaşlarında heyecanına ortak olmak, kendi heyecanını bastırmana yardımcı olmuyordu. Herkes kendi şiirinin tekrarını yaparken, sessiz bir köşede bende tekrarımı yapıyordum. Kuliste gördüğüm piyanoyla dikkat toplamaya çalıştım. Sesi, hislerime iyi geliyordu. Beklediğimden daha iyi bir performans gösterdiğime inanıyorum, tepkilerde o yöndeydi. Sahne bir tutku gibi! Devam etmeliyim sanki…
Benden dinlemek için:
Özdemir Asaf - Lavinya
Nazım Hikmet Ran - Mavi Gözlü Dev
Sahneyi aydınlatan o sert ışığın altında elimde mikrofonla, çoğu anlarda gözlerimi kapatarak, soğuk bir sakinliğe bürünerek, sesimin titrememesi için çabalarken, aslında “yapamayacağım” hissinin ne kadar basit kaldığını hissettim. İlk mısradan sona kadar apayrı bir dünyaya girip çıkıyordum. Şiir bittikten sonraki o alkış seslerinin etkisiyle seyirciyi selamlamamla kulise kaçmam bir oluyordu. Diğer arkadaşlarında heyecanına ortak olmak, kendi heyecanını bastırmana yardımcı olmuyordu. Herkes kendi şiirinin tekrarını yaparken, sessiz bir köşede bende tekrarımı yapıyordum. Kuliste gördüğüm piyanoyla dikkat toplamaya çalıştım. Sesi, hislerime iyi geliyordu. Beklediğimden daha iyi bir performans gösterdiğime inanıyorum, tepkilerde o yöndeydi. Sahne bir tutku gibi! Devam etmeliyim sanki…
Benden dinlemek için:
Özdemir Asaf - Lavinya
Nazım Hikmet Ran - Mavi Gözlü Dev